Ruimte voor voelen op het werk

AMSTERDAM We denken en peinzen veel te veel op ons werk. Begin eerst eens met voelen, zeggen deskundigen.

Denken, dat doen we veel op ons werk. Al dat druk-druk-druk en alles willen verbeteren is typisch westers kantoordenken, zegt arbeidspsycholoog Norbert Nielen. Als trainer bij adviesbureau GITP pleit hij voor (meer) oosters gedachtegoed op kantoor.

Een scheutje maar, want dertig jaar onder een boom zitten, is het soort loopbaan waarmee je alleen in India indruk maakt. Je moet stilstaan bij wat je voelt, oftewel een goede mix realiseren van oosters denken en westerse kantoormentaliteit.

Lastige vragen stellen is dan nuttig, aldus Nielen. ,,Hoe wil je worden herinnerd? Wat wil je dat mensen na je dood over je zeggen? En doe je dan nu het juiste?” Antwoord vanuit je gevoel. Het hoeft niet meteen een pannenkoekenrestaurant in Gambia te zijn. Je kunt ook gewoon je sterke punten op de werkvloer benoemen.

En wat als het lef om kritisch te zijn in vergaderingen daar niet bij hoort? Stap één is accepteren, vindt trainer Nielen. ,,Veel gedrag komt voort uit het gevoel ‘ik ben niet goed genoeg’. We willen dat niet voelen, daarom gaan we snel aan de slag om toch iets nuttigs te doen.”

En omdat we niet onder die boom in India zitten maar achter een bureau in Nederland, is de tweede stap dat je die nuttige opmerking die je hebt, plaatst op een manier die voor jou goed voelt. Door bijvoorbeeld ná de vergadering bij de baas binnen te lopen. Dus het begint bij voelen.

Moet je nu echt bij de baas aan je eigen emoties ‘gaan zitten voelen’? Soms komt wetenschappelijk inzicht uit onverwachte hoek. We spraken eens met de Amerikaanse hersenonderzoeker Jill Bolte Taylor. Zij kreeg een beroerte en belandde zo in een veldonderzoek in haar eigen hersenpan. Geweldig interessant, vond deze carrièrevrouw van de topuniversiteit Harvard. Ook zij was altijd druk met denken. De beroerte legde de denkende helft van haar hoofd plat. Alleen het voelende deel functioneerde. De tijd stond stil. Gisteren en morgen bestonden niet meer. Waar ze niet was, vond ze zichzelf.

Haar inzicht: zonder voelen slaan we de helft van ons hoofd over. ,,We moeten denken en voelen in balans brengen”, vertelde ze. ,,We noemen ons homo sapiens, de denkende mens. Dat klopt niet, we zijn voelende wezens, die ook denken.”